Kwaliteitsnetwerken

Het nieuwe verlofbeleid binnen FPA de Boog heeft geleid tot aanpassingen in zowel de samenstelling van de beoordelingsgroep als in de procedure rondom het aanvragen van verloven. Waar voorheen verlofaanvragen werden besproken in een brede samenstelling met medewerkers van alle clusters, is dit nu teruggebracht tot twee steeds wisselende clusters. Dit zorgt voor meer dialoog, focus en efficiëntie in het besluitvormingsproces. Ook de aanvraagprocedure is veranderd. Verlof wordt niet langer uitsluitend door de behandelaar aangevraagd, maar in samenwerking met de persoonlijk begeleider. Deze wijziging vergroot de rol en verantwoordelijkheid van de persoonlijk begeleider, die vanuit dagelijks contact met de cliënt goed in staat is risico’s en signalen te beoordelen. Bij elke aanvraag vullen zowel de cliënt als de persoonlijk begeleider een formulier in, waarin doelen en mogelijke risico’s van het verlof worden benoemd. Deze informatie wordt besproken met de regiebehandelaar en behandelcoördinator, waarna de aanvraag van tevoren wordt rondgestuurd aan alle deelnemers van het (multidisciplinaire) verlofoverleg. Een andere betrokkene brengt dan de aanvraag in tijdens het verlofoverleg. Dit is bewust iemand anders dan de regiebehandelaar, behandelcoördinator of persoonlijk begeleider, om de objectiviteit te waarborgen. Tijdens het verlofoverleg vindt er kritische tegenspraak plaats, waarbij veel aandacht is voor risicomanagement. Er wordt onder andere gekeken naar incidenten, urinecontroles, risicofactoren en het verloop van eerdere verloven. Deze aanpak draagt bij aan zorgvuldige, goed onderbouwde beslissingen rondom verlofverlening.

De afgelopen periode heeft de fpa een transitie doorgemaakt van het beheersmatig werken naar herstelgericht werken. Deze transitie liep parallel met de opbouw van de relatief nieuwe teams op de fpa en dit heeft het proces versneld. Ook is het team getraind in herstelgericht werken. Een voorbeeld van het effect van deze transitie is dat voorheen vaak vrijheden werden ingetrokken als een cliënt bijvoorbeeld te laat was voor de dagstart. Tegenwoordig worden deze vrijheden nauwelijks nog ingetrokken, maar wordt meer ingezet op het gesprek aangaan waarom het de cliënt niet lukt om op tijd te komen en wat hij of zij daarin nodig heeft om op tijd te komen. Er is dus meer aandacht voor het ondersteunen van de cliënt in helpend gedrag, de verantwoordelijkheid voor gedrag bij de cliënt laten en samen kijken naar hoe iets wel lukt zonder sancties toe te passen. Een ander voorbeeld is dat meer wordt gekeken naar de mogelijkheden en wensen van de individuele cliënt en daarin mee te bewegen. Het team merkt dat door deze transitie minder incidenten en calamiteiten plaatsvinden en de sfeer op de units beter is. Begeleiders kunnen meer present zijn bij de cliënten, waardoor begeleiders sterkere banden hebben met cliënten. De aandacht van het team ligt nu op het in balans brengen van het herstelgericht werken met de forensische scherpte en de kaders die de forensische zorg met zich meebrengt.

In verhouding tot het aantal bedden dat FPA de Rooyse Wissel heeft, is er divers aanbod aan behandeling. Zo worden verschillende therapieën gegeven, zoals schematherapie, traumatherapie en systeemtherapie. Daarnaast wordt er vaktherapie gegeven, bestaande uit beeldende therapie en psychomotorische therapie. De vaktherapeuten draaien themagroepen. De fpa beschikt ook over vaardigheidstherapeuten; zij richten zich op verslaving, seksualiteit en sociale vaardigheden, zowel individueel als in groepsvorm. Doordat de fpa (als onderdeel van de Rooyse Wissel) veel behandelaren in dienst heeft, zijn er geen wachtlijsten (met uitzondering van een korte wachtlijst bij de vaardigheidstherapeuten). Dit heeft als voordeel dat cliënten vrijwel direct kunnen starten met hun behandeling. Een gevarieerd behandelaanbod biedt ruimte voor maatwerk en sluit beter aan bij de uiteenlopende problematiek van forensische cliënten, wat hun betrokkenheid en behandelmotivatie vergroot.

Voorheen was er geen functiedifferentiatie voor MBO- en HBO-verpleegkundigen. Hier is de afgelopen tijd veel aandacht voor geweest, wat tot een verandering heeft geleid. Sociotherapie, management en HR hebben samengewerkt aan een nieuw functieprofiel voor MBO- en HBO-verpleegkundigen. Hierbij wordt niet uitgegaan van opleidingsniveau, maar van de inhoud van het uitgevoerde werk. Er wordt nu onderscheid gemaakt tussen verpleegkundigen en gedifferentieerde verpleegkundigen. Beide functies hebben veel dezelfde taken, maar gedifferentieerde verpleegkundigen werken meer aan (traject)overstijgende zaken, zoals het voortouw nemen in werkgroepen en het coördineren van zorg van begin tot einde. Verpleegkundigen houden zich meer bezig met dagelijkste taken en zijn meer gericht op individuele cliënten. In gesprekken met medewerkers is gekeken welk functieprofiel bij hen past en of zij interesse hadden in een eventuele overstap naar een ander profiel. Om deze overstap mogelijk te maken, zijn (waar nodig) ontwikkel- of verbetertrajecten aangeboden. De functiedifferentiatie heeft geleid tot een kwaliteitsverbetering binnen het team. Er is een duidelijkere taakverdeling en de kwaliteiten van medewerkers komen beter tot hun recht.