Kwaliteitsnetwerken

De kleinschaligheid van FPA de Rooyse Wissel zorgt voor sterke betrokkenheid en nabijheid, zowel binnen het team als richting de cliënt. Sociotherapeuten zijn toegankelijk en staan naast de cliënt. Dit wordt zowel door medewerkers als cliënten ervaren: cliënten voelen zich gezien, gehoord en ondersteund. Er is veel persoonlijke aandacht en er wordt een laagdrempeligheid door cliënten ervaren naar het sociotherapeutische team en behandelteam. Binnen en tussen de teams zijn korte lijnen, waardoor er snel geschakeld kan worden en maatwerk aan cliënten kan worden geboden. De fpa ziet regelmatig mooie resultaten: succesverhalen bij uitdagende cliëntcasussen of berichten krijgen van uitgestroomde cliënten dat ze een prettige tijd hebben gehad binnen de fpa. De kleinschaligheid, persoonlijke benadering en het naast de cliënt staan draagt zichtbaar bij aan positieve behandeluitkomsten. Daarnaast maakt de kleinschaligheid dat het team de risico’s en behoeften goed in het vizier heeft en elkaar scherp kan houden, wat bijdraagt aan de forensische scherpte.

Binnen FPA Kompas wordt gewerkt met de SRH-methodiek (steunend relationeel handelen) en de CRA-methodiek (community reinforcement approach). Bij deze methodieken staat het werken met wensen vanuit de cliënt en het benadrukken van de krachten van de cliënt centraal. Het herstelgericht werken zit al jaren in de werkwijze van FPA Kompas, wat terug te zien is in bijvoorbeeld de bejegening. Medewerkers staan naast de cliënt en vieren kleine successen, zoals het aanwezig zijn bij een dagopening voor iemand die moeite heeft met opstaan. Door het werken met deze methodieken ervaren cliënten zeggenschap en eigen regie. Er is een goede balans tussen herstelgericht werken en risicomanagement, waarbij veel ingezet wordt op de-escalerend werken. Zo zijn medewerkers zich bewust van de signaleringsplannen van cliënten en wanneer kleine gedragsveranderingen worden waargenomen, wordt daarop ingezet. Dit zorgt ervoor dat er weinig incidenten plaatsvinden.

Het nieuwe verlofbeleid binnen FPA de Boog heeft geleid tot aanpassingen in zowel de samenstelling van de beoordelingsgroep als in de procedure rondom het aanvragen van verloven. Waar voorheen verlofaanvragen werden besproken in een brede samenstelling met medewerkers van alle clusters, is dit nu teruggebracht tot twee steeds wisselende clusters. Dit zorgt voor meer dialoog, focus en efficiëntie in het besluitvormingsproces. Ook de aanvraagprocedure is veranderd. Verlof wordt niet langer uitsluitend door de behandelaar aangevraagd, maar in samenwerking met de persoonlijk begeleider. Deze wijziging vergroot de rol en verantwoordelijkheid van de persoonlijk begeleider, die vanuit dagelijks contact met de cliënt goed in staat is risico’s en signalen te beoordelen. Bij elke aanvraag vullen zowel de cliënt als de persoonlijk begeleider een formulier in, waarin doelen en mogelijke risico’s van het verlof worden benoemd. Deze informatie wordt besproken met de regiebehandelaar en behandelcoördinator, waarna de aanvraag van tevoren wordt rondgestuurd aan alle deelnemers van het (multidisciplinaire) verlofoverleg. Een andere betrokkene brengt dan de aanvraag in tijdens het verlofoverleg. Dit is bewust iemand anders dan de regiebehandelaar, behandelcoördinator of persoonlijk begeleider, om de objectiviteit te waarborgen. Tijdens het verlofoverleg vindt er kritische tegenspraak plaats, waarbij veel aandacht is voor risicomanagement. Er wordt onder andere gekeken naar incidenten, urinecontroles, risicofactoren en het verloop van eerdere verloven. Deze aanpak draagt bij aan zorgvuldige, goed onderbouwde beslissingen rondom verlofverlening.

Medewerkers van FPA Kompas ervaren laagdrempeligheid in contact binnen de teams en ook tussen de verschillende disciplines. Er zijn korte lijntjes en er kan gemakkelijk bij elkaar naar binnen worden gelopen, zowel sociotherapie bij het behandelteam als andersom. Laagdrempelig contact is ook terug te zien in de overlap tussen 14:30-16:00 uur. Meerdere dagen per week vindt een overlap van 1,5 uur plaats waar de vroege en late dienst elkaar kruizen. Deze tijd wordt benut voor bijvoorbeeld intervisie of interactiebegeleiding met zowel sociotherapie als het behandelteam, of om laagdrempelig met elkaar het gesprek aan te gaan over een cliënt die er niet goed bij zit. Laagdrempelig casuïstiek met elkaar kunnen bespreken, is belangrijk voor de forensische scherpte in het team. Cliënten ervaren laagdrempelig contact met medewerkers binnen de Interne Activiteiten Begeleiding (IAB). Deze ruimte dient onder andere als ontmoetingsplek voor zowel cliënten als medewerkers, waarbij laagdrempelig contact gelegd kan worden tijdens het koffiedrinken of een spelletje spelen. Dit is behulpzaam bij het opbouwen van een vertrouwensband en cliënten voelen zich hierdoor meer gesteund. Tevens is laagdrempeligheid te zien in de samenwerking met andere partijen op het terrein, bijvoorbeeld met de Winklerkliniek voor expertise over NAH en tijdens het terrein brede overleg met vakgroepen van andere organisaties. Dit laagdrempelige contact maakt dat men gemakkelijk onderling expertise uitwisselt.